MERHABALAR

Kendim gibi uzun bir özgeçmiş yazacağım size. Eee bu boyu boşa büyütmedik bu kadar Mart-1984 te Zeynep kamilde doğmuşum. Bu nedenle ben küçükken(buda 6 yaşıma denk gelir) senin göbek adın “Kamil” diye az keklememişler. O zamanda bizim mahalledeki hatta Anadolu yakasındaki bütün çocuklar Zeynep Kamilde doğdukları için baya bir göbek kardeşliği vardı.

Niyse yaramaz bi çocuktum ama ilkokula 5,5 yaşında beden eğitimi sevdasıyla başlayacak kadarda safçanaydım Sonra tembellik ettiğim okul yılları var ki yani tam bir umutsuz vakaydım. Bu nedenle benden “ne köy olur ne kasaba” misali bari iş sahibi olalım dedim ve Ticaret Lisesine kayıt. Nerden bilebilirdim ki

İçimdeki cevher lisede ortaya çıkacak. İşte bu noktada Gazi hayalleri başladı ki iyi ki başlamış. Ara eleman olmaktan son anda yırtmanın sevinciyle

Ve farklı bir şehirde yaşama hayalleriyle Ankara’ya geliş… Doğrusunu söylemek gerekirse Ankara’ya çok zor adapte oldum.

Bana soğuk ve itici geliyordu Ankara.. İstanbul benim ilk yarim olunca

Üzerine gül koklamak kolay olmuyor..

Ama fani dünya işte nelere alıştırmıyor ki insanı.. Sonra Gölbaşı bir kabus gibi çöktü üstümüze.. Öğrenci nedir? ne katkı sağlar bu memlekete?

Daha bundan haberi olmayan bağnaz insanlarla yaşamanın zorluğunu hepimiz yaşadık biliyoruz..

Birinci sınıftayken hep dördüncü sınıfta olmanın hayallerini kurarken

Şimdi ise birinci sınıfta olma hayalleri var kafamda ama…

İşte aması var. Bu hayaller içinde tabi ki Gölbaşı yok..

Dört yılın içine neler sığmadı ki..En önemlisi tiyatroydu..Çok eğlendiğim

Kendimi aştığım tiyatro.. Gölbaşını çekilir kılan tiyatro..Şimdilerde bırakmış olsam da gönlüm hep onlarla..

Ankara’yı çekilir kılan bir diğer güzellikse kazandığım dostlarım oldu..

Onlardan da bahsetmek istiyorum sizlere;

Necat(Kankam):Her zaman rahatlıkla konuştuğum içimi dışımı bilen,iyi günde kötü günde yanımda olan kankam. 4 Muhasebe B de tanıştığım ilk kişi.

Tolga:Anaforun bana kazandırdığı ahretliğim diyebileceğim tek insan. Beni eleştirmeye bıkmayan, eleştirmeye bıkmayacağım dostum. Seni anlatmaya kelimeler yetermi Bahtsız Bedevi!!

Emrul: ex oda arkadaşım İyi günde kötü günde hep yanımda oldu. Şimdiye kadar karşılaştığım ender insanlardan.. Herkesle nasıl bu kadar hoşsohbet anlamıyorum.. bu huyu beni hep şaşırtmıştır… Kardeşim benim seni hiç unutmayacağım

Yasemin: Benim bayan versiyonum desem yeridir. Takılmaya asla doyamayacağım tek insan. ve benim gibi sınıfın enlerinden bıcırık seni

Serkan: Ona bi hayat borçluyum desem az bile gelir. En zor anımda yanımdaydın kardeşim benim o günü hiç unutamayacağım. İyi ki varsın ve seni iyi ki tanımışım.

Ev arkadaşlarım Recep ve Erhan: Ya hala kafamda bi sorudur, Bana nasıl tahamül ediyorsunuz. İtiraf ediyorum yaşanması zor bir insanım

Son olarakta hayata bakış açımı değiştiren onunla bir ömür geçirsem yine bana az gelecek sevdiğim her şeyim Naz.. Seni anlatmaya kelimeler yetmez. Hem özel denilen bir şey var canım

İşte böyle Gazi Üniversitesi bize böyle izler bıraktı.. Hiç unutamayacağımız izler..

Şimdi ise önümüzde uzun yada kısa zorlu bir hayat var. Kendi ayaklarımızın üzerinde durmanın zamanı geldi artık.

Yaşamın hepimize güzellikler sunması dileğiyle

Hoşçakalın